Alfa Romeo 6C 1750 Gran Sport


Alfa Romeo 6C to oznaczenie modeli produkowanych w latach 1927-1954. 6C w nazwie, odnosi się do sześciu cylindrów w rzędowym silniku. Cyfra która pojawiała się po nazwie oznaczała pojemność silnika. W latach dwudziestych Alfa królowała w swoich klasach na torach wyścigowych, za sprawą modeli P2 czy RL. Model 6C powstał, aby zastąpić RL, który uznany został za zbyt ciężki. Rozpoczynała się nowa era samochodów sportowo-turystycznych.

Pierwszym modelem nowej serii był Alfa Romeo 6C 1500, wyposażona 1,5-litrowy silnik z jednym wałkiem rozrządu o mocy 44 KM, napęd przenosiła na tył 4-stopniowa manualna skrzynia biegów. Jednak szybko zmieniono konstrukcję na dwa wałki rozrządu oraz dołożono sprężarkę, co pozwoliło na wyciągnięcie 76 KM mocy. W nazwie wersji z mocniejszym silnikiem pojawiło się Gran Sport.

W roku 1929 zadebiutowała Alfa Romeo 6C 1750, uważana do dziś za najlepszą konstrukcję tego modelu, zwłaszcza wersja Gran Sport. Powstało 2579 egzemplarzy tego modelu, w tym 257 sztuk wersji Gran Sport. Samochód w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku wygrywał najważniejsze wyścigi samochodowe, a za jego kierownicą zasiadali najlepsi kierowcy. Otwarty, dwuosobowy Alfa Romeo 6C 1750 Gran Sport świetnie się prezentował, jak również prowadził, co zapewniło mu rzesze wielbicieli do dziś. Obecnie samochody te osiągają cenę ponad miliona euro.

Alfa Romeo 6C 1750, jak wskazuje nazwa, był wyposażony 1,75-litrowy silnik, prawie od początku, z dwoma wałkami rozrządu. Chłodzony wodą, 12-zaworowy silnik w pierwszej wersji osiągał moc 60 KM, i pozwolił rozpędzać samochód do ok. 120 km/h. Wersję Gran Sport wyposażono w silnik z doładowaniem i sportowym gaźnikiem o mocy 84 KM, w pierwszej wersji, później wzmocnionym do 102 KM, co pozwalało na osiąganie 170 km/h. Konstrukcja samochodu nie różniła się specjalnie od wersji 6C 1500, poza zastosowaniem bardziej wytrzymałych materiałów. Napęd na tył przenosiło wielotarczowe, suche sprzęgło oraz 4-stopniowa, ręczna skrzynia biegów bez synchronizacji (synchronizację na trzecim i czwartym biegu wprowadzono dopiero w 1933 roku). Samochód był wyposażony w hamulce tarczowe.